
Om de game-industrie binnen te treden op het niveau dat Joe Brammer altijd had gedroomd, moest hij een leugen vertellen. In 2014, net voordat hij afstudeerde aan de universiteit, solliciteerde hij voor het toen nieuwe ID@Xbox-programma, dat beginnende ontwikkelaars in staat stelde om bij Microsoft te pitchen in de hoop een Xbox One-ontwikkelingskit en een abonnement op Unreal Engine te ontvangen. “Ik wilde al games maken sinds ik 11 was, met het modden van Battlefield,” zegt Brammer. “Dus ik loog op het formulier en zei dat ik voor veel mensen had gewerkt, zoals Lionhead. Het is grappig als je nu kijkt naar die lijst van de eerste ID@Xbox-studio’s: CryTek, Sumo Digital, ik.”
Met een team van vrienden van zijn opleiding creëerde Brammer een first-person puzzelspel genaamd Pneuma: Breath Of Life. “Als we het vandaag zouden uitbrengen, zouden we worden afgestraft,” vervolgt hij. “Het is verschrikkelijk. Maar het was het eerste Unreal Engine 4-spel op Xbox One, dus Epic zette ons in al hun stands.” Dankzij die enorme blootstelling verdiende het spel ongeveer £400.000 in de eerste zes maanden, meer dan genoeg om de productie van een nieuw project op te starten. Dit leidde ook tot de formele oprichting van Bulkhead als studio.
Vanuit verschillende tijdelijk bezette kantoren in Derby (“We zijn inmiddels zo’n tien keer verhuisd,” zegt Brammer) ging het uitgebreide en onlangs hernoemde team aan de slag met hun volgende spel, een opvolger genaamd The Turing Test. Net zoals bij de acceptatie in het ID@Xbox-programma, waren de eindresultaten belangrijker dan de middelen. “We maakten in wezen het hele spel in een witte doos, met zo’n 100 puzzels,” herinnert Brammer zich. “Toen gingen we naar een lokale hogeschool en voegden we een pop-up toe aan het einde van elke puzzel waarin mensen werd gevraagd de moeilijkheidsgraad en hun plezier te beoordelen. En toen plaatsten we ze in die volgorde, op een ruimteschip. Eerlijk gezegd, het was gemakkelijk.”
Cry Havoc

Bulkhead had tot nu toe onwrikbaar vertrouwen gehad en was veel sneller succesvol geworden dan de oprichters ooit hadden verwacht. Echter, de volgende game van de studio zou de stijgende momentum bijna tot stilstand brengen. Tijdens de ontwikkeling van The Turing Test besteedden teamleden hun lunchtijden aan competitieve rondes van Call Of Duty 2 en Splinter Cell: Blacklist. Geïnspireerd door deze oudere generatie multiplayer-shooters en zich verveeld met het puzzelgenre, begon het team van Bulkhead aan de ontwikkeling van Battalion 1944, een FPS uit de Tweede Wereldoorlog die inspeelde op de nostalgie van spelers voor de oude COD. “Maar omdat het een ‘klassieke shooter’ was, had het gewoon geen langdurige aantrekkingskracht,” legt UI- en UX-ontwerper Howard Philpott uit. “We hebben geleverd,” vervolgt Brammer. “We maakten een old-school shooter die je doet denken aan die tijd van games. Maar niemand wil daar langer dan drie uur mee spelen.”
Naast het gebrek aan langdurige aantrekkingskracht, had Battalion te maken met andere, meer directe problemen. Na een zeer succesvolle Kickstarter had Bulkhead opnieuw samengewerkt met Square Enix, de uitgever van The Turing Test. Dankzij een goed gerichte pre-lanceringcampagne was het studio gelukt om Battalion naar de top van de Twitch-kijkcijfers te stuwen – “We hadden enkele van de grootste streamers die ons spel speelden,” herinnert Brammer zich. Uiteindelijk zou het echter, ondanks dat het een van de meest bekeken games ter wereld was, alleen maar dienen om de ineenstorting van Battalion spectaculairder te maken, wat een nog grotere impact op de ziel van Bulkhead had.
“We gebruikten een backend genaamd Google App Engine,” zegt Brammer. “Het was eigenlijk niet ontworpen voor wat we ermee deden, maar in de alpha- en bètatest werkte het prima. Op de releasedag, toen we 12.345 spelers bereikten, ging alles echter down. Het bleek dat een Google-programmeur gewoon een willekeurige limiet op gebruikers had ingesteld – iemand bij Google had gezegd: ‘Ah, zet maar een limiet in, wat dan ook – 12345’, dus toen we dat aantal bereikten, crashte het. Als ze ‘123456’ hadden ingesteld, was het goed gegaan.”

“Dus we zijn Google aan het bellen,” vervolgt Philpott, “proberen erachter te komen wat er aan de hand is, en ondertussen kijken we ook naar TimTheTatman die het spel streamt. ‘Oh mijn god, TimTheTatman streamt het spel, en hij kan de server niet in.'”
Terwijl Pneuma en The Turing Test hebben bijgedragen aan het vestigen van hun naam en vormgaven aan een onverzettelijke werkethiek die bij het team hoorde, zou Battalion de game zijn die Bulkhead echt zou definiëren als studio. “We waren toen 24,” herinnert Brammer zich. “We zeiden: ‘We zijn klaar om het uit te brengen’. Maar de volwassenen in de kamer hadden waarschijnlijk moeten zeggen: ‘Ja, we moeten het nog zes maanden uitstellen’. Het was een enorme litteken voor ons. Het heeft ons vertrouwen aangetast. Daarom heb je tot Wardogs niets van ons gehoord. Maar je krijgt Wardogs niet zonder de fouten die we bij Battalion maakten.”
Ondanks het leren van enkele zware lessen van hun eerste poging in het shooter-genre, zou de weg van Bulkhead terug naar dit genre – en naar het creëren van hun meest succesvolle game tot nu toe – verre van eenvoudig zijn. Na de release van Battalion werd de studio benaderd door Splash Damage met een aanbod om te werken aan het beruchte, en uiteindelijk geannuleerde, Transformers Reactivate. Enkele tijd later, in december 2022, zou Splash Damage Bulkhead volledig overnemen. Het was een hechte en warme relatie. “Ze hebben ons altijd beschermd tegen bedrijven en uitgevers,” zegt Brammer.
Laat de honden van de oorlog los

Maar er kwam een complicatie aan. Onder Splash Damage was Bulkhead al begonnen met het prototype van Wardogs. Toen Splash Damage’s moederbedrijf, Tencent, in 2025 Splash Damage verkocht, werd er ook een deal gesloten waarbij Bulkhead behouden zou blijven. Deze overdracht van eigendom – het erven van nieuwe toezichthouders – was nooit onderdeel van Bulkheads plannen geweest. En zo was Brammer plotseling druk bezig om potentiële partners en investeerders te benaderen, op zoek naar een manier om de studio terug te kopen die hij had mede-opgericht. “Ik herinner me dat ik tegen mensen zei: ‘Als je een ander jobaanbod hebt, neem het alsjeblieft aan’. En zij zeiden: ‘Ik geloof in jou, Joe. Je kunt het doen’. Ik zei: ‘Ik vertel je, we gaan dood!’. Ik probeerde mensen weg te sturen, maar ze wilden gewoon niet gaan.”
Die paar maanden waren zwaar, maar uiteindelijk werd in december 2025 de terugkoop succesvol afgerond. Minder dan acht weken later kondigde Bulkhead Wardogs aan. “Voor een Britse studio om een FPS-game van deze schaal te maken, is dat een grote zaak,” zegt Brammer nu. “Ik ben door het Britse game-ontwikkelingsonderwijs gegaan, van hogeschool naar universiteit tot het maken van onze eigen studio. Daar ben ik best trots op.” Nu in early access, spreekt het succes van Wardogs voor zich: sinds de lancering op Steam in september zijn er meer dan drie miljoen exemplaren verkocht en het heeft een gemiddelde van meer dan 200.000 gelijktijdige spelers behouden. Voor Brammer illustreert de game echter ook de effectiviteit van de studio-cultuur van Bulkhead. Hij maakt geen geheim van het feit dat Bulkhead verwacht dat haar personeel overwerkt. Meer nog, hij zegt dat bepaalde houdingen, die misschien gebruikelijker zijn in de videogame-industrie van vandaag dan in het verleden, waarschijnlijk niet passen bij de praktijken en overtuigingen van het bedrijf.
“We hielden van hoe talentgedreven de industrie vroeger was,” zegt Brammer. “En toen begon het te gaan over: ‘Iedereen moet een baan in games kunnen krijgen’. Wij denken daar niet echt zo over. De sluizen zijn open gegaan, maar nu sluiten ze weer en er kan enige waarde zijn in het tegen mensen zeggen: ‘Je moet echt goed zijn om hier te zijn, en je moet je waarde bewijzen.’
“Ons team houdt niet van laat werken, maar ze werken wel laat en we doen aan overwerk. Wat we zeggen is dat soms, ja, het leven is belangrijker. Maar soms, wanneer je op de avond voor de release van een game staat die jullie allemaal in dienst houdt, is werk belangrijker.” Hoe meer Brammer praat over de manieren van werken bij Bulkhead, hoe nadrukkelijker hij de deugden van die verwachtingen benadrukt. “Mijn moeder was een lerares en een directeur op een school,” zegt hij. “Ik heb nog nooit iemand zo veel overwerk zien doen voor nauwelijks geld. En dus wanneer game-ontwikkelaars zeggen: ‘Ik wil geen overuren maken voor mijn 100K-salaris’? Fuck. Off. Respectvol, het is Californisch onzin.”
Wat betreft Wardogs zelf, gelooft Brammer dat de game is geholpen door een zekere creatieve absolutisme. “Veel moderne zakelijke boeken zullen zeggen: ‘Je wilt ervoor zorgen dat iedereen een stem heeft’, maar ik denk dat dat complete onzin is wanneer je in een creatieve onderneming zit. Je wilt ervoor zorgen dat iedereen gehoord wordt, maar dat is niet hetzelfde als dat iedereen een stem heeft.”
Ondanks deze vrij gecentraliseerde aanpak bij het maken van games, zegt Philpott dat de ontwikkelaars van Bulkhead vaak op verschillende gebieden van Wardogs werken. “Iedereen heeft iets gedaan dat niet in hun functieomschrijving staat,” zegt hij. “Iedereen draagt meerdere hoeden, omdat ze de weg naar succes met het product kunnen zien.” In ruil daarvoor zegt Brammer dat Bulkhead zijn personeel een verscheidenheid aan bonussen en de mogelijkheid biedt om aandelen in het bedrijf te bezitten. Met de lancering van Wardogs in early access achter de rug, zal iedereen bij de studio ook een maand lang vrij nemen in december. “We gaan ervoor zorgen dat spelers weten dat ze in december even moeten gaan chillen,” zegt Brammer lachend. “Ga GTAVI spelen. We moeten detoxen.”
Wat betreft de volgende stappen van Bulkhead, zijn er plannen om een nieuw kantoor in Manchester te openen en ook om – in de woorden van Brammer – “meer games te maken met onze FPS-technologie”. Maar zowel hij als enkele van de andere senior figuren van de studio denken ook filosofisch na over de toekomst. Helemaal bovenaan hun website staat zowel hun bedrijfsleus als hun ogenschijnlijk missieverklaring: ‘De volgende grote shooter-studio’. Nu ze eindelijk Wardogs hebben uitgebracht en hun plaats in de top van het FPS-genre lijken te hebben verankerd, heeft Brammer het gevoel dat deze periode van Bulkhead compleet is – dat de studio nu iets kan worden dat verder gaat dan wat hij de afgelopen tien jaar heeft opgebouwd.
“We zijn enthousiast dat junioren en mid-level mensen in leiderschap kunnen stappen, zodat de oude garde het niet altijd runt,” besluit Brammer. “Ik bedoel, ik denk dat we gewoon per definitie nu een grote shooter-studio zijn. Maar ik denk ook niet dat dat is wat we echt ooit achtervolgden. Het beste wat we kunnen doen is Bulkhead in een positie te plaatsen waarin we niet meer nodig zijn.”