GTA 6 streeft naar 30 FPS op de PS5 en Xbox Series X. Hetzelfde geldt voor de krachtigere PS5 Pro, die nu weer een exclusieve kan toevoegen aan de lijst, naast de marketingdeal van Sony voor de game: ray-traced schaduwen waarvoor sommige mensen $1,300 hebben betaald. Dit nieuws is prima en verwacht, maar ik voel opnieuw die kleine teleurstelling die ik elke keer ervaar wanneer een grote console-release zich richt op 30 FPS.
Het is niet zo dat ik een hekel heb aan games die niet op 60 FPS of hoger draaien; dat zou niet goed zijn. Maar als we het over voorkeuren hebben, dan wens ik dat alles op 60 FPS draait, bij 1440p of lager. Ik zou graag lagere grafische kwaliteit accepteren als ruil voor die framerate en, wat belangrijker is, ik wacht graag om GTA 6 op PC te spelen als dat betekent dat de prestaties beter zijn.
Het pleidooi voor 60 FPS
Dit is gemakkelijk te zeggen, natuurlijk. Ik hoefde geen bergen te verzetten om een game van deze omvang op 30 FPS te laten draaien. Het klinkt misschien eenvoudig om kwaliteit en framerate te vergelijken en simpelweg dingen weg te laten totdat de FPS stijgt, maar ik weet dat het niet zo simpel is, ook al kunnen er zeker sneden worden gemaakt.
Het gaat niet alleen om het zichtbare zweet, ingewikkelde kleding, talloze omgevingsdetails, fijne animaties of ray-traced schaduwen – al die kleine details die mensen bij Rockstar vermoedelijk hebben bereikt door bloedoffers. Dit zou eigenlijk de mooiste game ooit kunnen zijn volgens veel maatstaven. Maar GTA 6 moet ook omgaan met dichte NPC-menigten, een uitgestrekte stad, naadloze karakterwisselingen en al die onzichtbare systemen die die ervaring ondersteunen. Dat is voor mij de echt belangrijke, gameplay-beïnvloedende inhoud.
De impact van framerate op gameplay
Het komt allemaal neer op meer dingen die die framerate moeten verwerken, en Rockstar lijkt te hebben gekozen voor 30 FPS met alle toeters en bellen boven hogere FPS met alle offers. Ik begrijp en respecteer dat. Ontwikkelaars moeten maken wat ze willen, hoe belachelijk complex ze het ook willen maken. Maar op dat gebied neigt mijn smaak sterk naar framerate om een aantal redenen.
De sprongen tussen console-generaties worden kleiner. Deze generatie heeft, voor zover ik kan zien, slechts twee echte verschilmakers gehad: M.2 NVMe SSD’s die de laadtijden dramatisch verbeteren en de verspreiding van prestatiegerichte grafische instellingen (of prestatiemodi). Zoals je misschien al had geraden, kies ik elke keer voor de prestatiemodus.
Sommige games profiteren meer van hogere framerates dan andere, maar de maximale FPS is altijd mijn keuze totdat ik 60 haal. Een snelle vechtgame zoals Phantom Blade Zero zou ernstig benadeeld worden door een lage of inconsistente framerate, bijvoorbeeld. Maar momenteel speel ik Persona 3 Reload, en de turn-based gevechten en eenvoudige omgevingen worden niet echt beïnvloed zolang de framerate redelijk en stabiel is. Maar de keuze blijft eenvoudig: ik geef nooit om grafische kwaliteit op een manier die ertoe doet, en ik geef altijd om soepelheid. GTA 6 is geen hectische wuxia-feest, maar het rijden en schieten duwen het zeker in mijn gedachten naar de meer FPS-gevoelige categorie.
Er is een punt waarop ik mijn interesse in grafische verbeteringen verlies, en dat punt kwam minstens 10 jaar geleden. Ik kan een baanbrekende game waarderen, of het nu GTA 6 is met NPC’s wiens kuiten samentrekken bij elke stap of een enorme RPG zoals Cyberpunk 2077 met elke instelling op de maximumwaarde. Maar als AAA-games er eeuwig uit zouden zien als late PS4-releases, zou ik daar eerlijk gezegd niet over klagen. Mijn drempel voor een game die er goed uitziet ligt comfortabel daaronder, en een artistieke stijl die ver verwijderd is van realisme heeft meer kans om mijn aandacht te trekken. Nu en altijd ben ik meer geïnteresseerd in games die beter draaien en consolegaming die aanvoelt, niet noodzakelijkerwijs eruit ziet, meer zoals mijn PC-ervaring (nogmaals, M.2’s hebben hier echt bij geholpen).
Verdomme, nu wil ik gewoon consoles die mensen zich echt kunnen veroorloven, en het duwen van hardware om grafische verbeteringen te forceren zal ons daar niet krijgen.
Elke generatie denk ik dat dit zeker de systemen zullen zijn die 60 FPS normaliseren, en ik word consequent teleurgesteld door games die in de tegenovergestelde richting gaan voor visuals die me niet raken, en die me nooit zullen raken. In alle grafische discussies denk ik aan een vroege demo van Uncharted: Drake’s Fortune die liet zien hoe water overtuigend Nathan Drake’s kleren zou doordrenken en vervolgens in de zon zou drogen. Bijna 20 jaar later lijkt het alsof we nog steeds vastzitten in de equivalent van Nathan Drake die nat wordt, hoewel dit detail geen bal betekende voor de ervaring van Uncharted en dit soort dingen vandaag de dag oneindig minder nieuw en relevant zijn. De echte of ingebeelde titel van ‘mooiste game ooit gemaakt’ heeft nog nooit minder betekend, en een aanzienlijk lelijkere versie van GTA 6 zou me nog steeds zeker omverblazen. Wat me echt zou imponeren, is een belofte dat dit op het dubbele van de framerate van GTA 5 draait, een 13 jaar oude game.