UTC
22.11.2026
Leestijd: 11 min

De invloed van GTA 5 op de creatie van Vice City in GTA 6

Editorial
Editorial
The making of GTA 5: How the GTA 6 predecessor helped Rockstar pave the way for its return to Vice City with Jason and Lucia

In 2013 werd Grand Theft Auto 5 door Edge Magazine uitgeroepen tot Game of the Year. Sindsdien is er veel veranderd, maar één constante factor is Aaron Garbut, medestudiohoofd bij Rockstar North en artdirector voor GTA 5. Hij heeft zijn inzichten gedeeld over het ontwikkelingsproces van het spel. Nu GTA 6 waarschijnlijk een centrale rol zal spelen in de discussies over Game of the Year tot 2027, bekijken we dit interview opnieuw om te ontdekken welke ontwerpprincipes de afgelopen 13 jaar zijn gebleven en hoe de ideeën van Rockstar zijn geëvolueerd.

Garbut blikt terug op zijn verleden – in 2013 leek GTA 6 nog meer dan een decennium weg, terwijl Red Dead Redemption 2 mogelijk een hogere prioriteit voor Rockstar had. Veel onderwerpen die hij aansnijdt, zijn echter nog altijd relevant; de ontwerpimpact van meerdere speelbare personages, de noodzaak om keuzes te maken tijdens de ontwikkeling en de uitdagingen van het creëren van een realistische, levensechte stedelijke omgeving. Deze verhalen zijn deze week gedeeld, maar je kunt het volledige interview met Garbut hier lezen.

Hoe heeft het hebben van drie speelbare personages invloed gehad op uw ontwerpkeuzes bij het bouwen van de wereld?

De wereld wordt altijd eerst ontworpen voordat het spel zelf wordt gemaakt. Dat is simpelweg onze werkwijze. We doorlopen een fase van preproductie waarin een deel van het artteam een witte doosstad opzet en bouwt. We zorgen ervoor dat de wegen goed aanvoelen, de uitzichten kloppen en letten op de skyline en iconische locaties. We besteden veel tijd aan het rijden, bouwen en aanpassen om alles in balans te krijgen en ervoor te zorgen dat de gekozen buurten natuurlijk samenkomen, wat het gevoel van de stad weerspiegelt. Terwijl missies en het verhaal zich ontwikkelen, werk ik samen met de levelontwerpers om missies en locaties te plaatsen en zoveel mogelijk van de wereld te benutten.

We kenden de [biografieën] van de drie personages al vanaf het begin, dus we wisten dat we een gebied voor Trevor in het platteland wilden creëren. Aan het begin van de preproductiefase ontmoette ik [Rockstar-president] Sam [Houser] in LA, en we brachten een week door met rijden, verkennen en discussiëren. Tijdens deze reis reden we de woestijn in en eindigden uiteindelijk bij het Salton Sea [in Californië]. We bezochten een fascinerende plek genaamd Bombay Beach en verwachtten dat een echte Trevor ons zou ontmoeten. Gedurende de volledige referentietrip stuurden we een team voor enkele dagen naar het Salton Sea.

Aangezien GTA Online een belangrijk onderdeel van de ervaring is en iets dat we wilden behouden, hadden we niet de luxe om ons uitsluitend op de singleplayerervaring te richten. We moesten ervoor zorgen dat de wereld als geheel samenhangend en van constante kwaliteit was. We wisten ook dat we de hele wereld een gevoel van leven wilden geven en de speler wilden aanmoedigen en belonen voor verkenning. Ik denk dat als dit een lineaire ervaring was geweest, de drie personages een grotere impact op het ontwerp en de werklast van de wereld zouden hebben gehad.

Toch boden ze ons slechts enkele ankerpunten. Al die elementen die daarvan afhankelijk zijn – de contrasten, de nauwkeurigheid en het detail, de persoonlijkheid – zouden we toch hebben gerealiseerd. Op een gegeven moment is het detail en de omvang zo uitgestrekt dat je binnen dat kader kunt doen wat je wilt, wat weinig invloed heeft op de productie.

Waardevolle lessen uit eerdere GTA’s

Wat waren de meest waardevolle lessen die je hebt geleerd van eerdere GTA’s die toepasbaar waren op dit project?

Vooral niet vast te houden aan iets – of het nu een proces, een plan, een doel, een activum of een idee is. Het is cruciaal om volledig open-minded te blijven, je aan te passen aan de situatie en altijd naar een betere weg vooruit te zoeken, in plaats van vast te houden aan wat eerder is beslist. Ik bedoel niet dat we moeten veranderen om het veranderen, maar laat wat het beste is voor het spel de richting bepalen. Met een spel dat zo groot en complex is, moeten de ideeën vloeiend zijn, en je moet zoveel mogelijk aandacht besteden aan elk aspect om ervoor te zorgen dat ze samenwerken.

We hebben hier een fantastisch artteam dat zeer ervaren is in het bouwen van open werelden. We doen dit al 15 jaar, waardoor veel problemen en oplossingen zo in ons verankerd zijn dat we ze niet echt opmerken. Er komen echter altijd nieuwe uitdagingen op ons pad, en de manier waarop we ontwikkeling benaderen betekent dat we bereid moeten zijn ons aan te passen. De wereld wordt eerst gebouwd, dan de missies, gevolgd door de structuur en het verhaal, en ondertussen ontwikkelen en veranderen al onze systemen. Elk van deze elementen beïnvloedt de anderen aanzienlijk, dus elk moet zich aanpassen aan de anderen. We spelen en verfijnen voortdurend, waarbij we elk aspect van het spel aanpassen om beter samen te spelen. We gooien zelden inhoud weg; het gaat meer om het aanpassen van plannen en voortdurend vooruitkijken met een schone lei, in plaats van koppig vast te houden aan oude beslissingen.

De evolutie van de initiële visie

Ik beschouw het proces als het leren tekenen of sculpturen in de kunstacademie. Het gaat om het schetsen van de algehele visie en vervolgens het toevoegen van extra details, waarmee we het eindresultaat uit de pagina trekken. Het enige is dat we met duizend mensen tegelijkertijd op dezelfde pagina tekenen. We zijn gelukkig – velen van ons werken al zo lang samen dat we weten hoe we moeten samenwerken.

Als je terugkijkt, hoe denk je dat de uiteindelijke versie van het spel overeenkomt met je initiële visie?

Het is moeilijk om de oorspronkelijke visie nu te herinneren. We hebben altijd een basisidee van wat we willen bereiken, maar vanaf dag één is het in ontwikkeling en onderhevig aan aanpassingen. Als spel is de initiële visie altijd vrij ruw. We besloten vanaf het begin dat we drie verwisselbare personages wilden, we bepaalden wie de hoofdpersonages waren en we stelden de algemene toon voor het spel vast. Daarna hebben we gebouwd en geëvolueerd, terwijl we het spel zichzelf lieten dicteren.

[Het hebben van] meerdere personages was een sprongetje in het diepe. Het was een intrigerend idee dat ons in staat stelde om interessante dingen te doen, maar het voelde ook aan als een wijziging van de kern van het spel die mogelijk zou falen. Ik denk dat het echt goed is uitgepakt. Het is zo uitdagend tijdens de ontwikkeling om perspectief te behouden – je raakt zo gewend aan het zoeken naar problemen dat het bijna onmogelijk wordt om een stap terug te nemen en de positieve aspecten te zien. In dit project, ondanks dat we jaren in die wereld hebben geleefd en de missies keer op keer hebben gespeeld, voelde het leuk. Het was geweldig om de wereld te ervaren, om te zien hoe het evolueerde van de basis bouwstenen naar de gedetailleerde resultaten met al de scenario’s en leven toegevoegd. Ik beschouw het nog steeds op veel manieren als een echte plaats. Dat is een geweldige prestatie – iets te creëren dat aanvoelt als een echte plek voor bijna 30 miljoen mensen om daar te leven.

De toekomst van GTA Online

Als groep mensen zijn we nooit tekortgekomen aan ideeën. Er komen altijd nieuwe dingen naar voren tijdens de ontwikkeling die we willen toevoegen. Vaak doen we dat, maar hoe dichter we bij de release komen, hoe minder dat voorkomt. Ik voel niet dat het spel tekortschiet, maar er zijn ongetwijfeld een enorme hoeveelheid plannen en ideeën die we wilden realiseren om het verder te verbeteren.

Wat ik geweldig vind aan onze plannen voor GTA Online is dat het spel niet langer statisch is. We kunnen deze elementen blijven toevoegen en evolueren. Tegenwoordig is dat nog spannender, omdat we via forums, Reddit, en dergelijke een directe verbinding hebben met de spelers. We kunnen inspelen op wat zij leuk vinden en wat ze meer dan ooit haten. Het is iets dat echt past bij onze werkwijze, de manier waarop we altijd proberen ons aan te passen aan de ervaring en het vermijden om blindelings een vast pad te volgen.

Ontwerp geïnspireerd door echte steden

Los Santos is de meest directe analogie van de serie met een echte locatie – hoe beïnvloedt dat het ontwerp?

We gebruiken altijd dezelfde aanpak: werken met echte steden, beginnen op een macro-niveau om de buurten te definiëren die we willen gebruiken, en vervolgens naar beneden werken. Ik denk dat de enige variatie ligt in hoeveel echte bezienswaardigheden we besluiten te integreren zodra we bij het niveau van individuele gebouwen komen. Ik heb altijd het gevoel dat we onze eigen wereld bouwen – we zijn nog steeds ver verwijderd van de dictaten van de realiteit. In plaats daarvan gebruiken we het als uitgangspunt. We verplaatsen hele buurten geografisch, laat staan individuele gebouwen.

Ik zou nooit een stad willen herbouwen. Ik denk dat dat veel minder bevredigend zou zijn, zowel voor ons om te bouwen als voor de speler om te spelen. In veel opzichten zou het ook minder overtuigend zijn. Dat is in ieder geval hoe ik het voor mezelf rationaliseer. Slechts een relatief klein aantal spelers leert ooit de echte LA of New York goed kennen. De meesten ervaren het via film en televisie, of via korte bezoeken, en dat is een sterk bewerkte representatie. Wij doen hetzelfde: we nemen het gevoel van een stad, dat we krijgen door te bezoeken en dat we ons hele leven via media hebben ervaren, en bouwen dat na. We comprimeren, we bewerken, we benadrukken bepaalde elementen en eindigen met iets dat in sommige opzichten, denk ik, meer lijkt op de populaire perceptie van de plaats dan de werkelijke stad. Alleen omdat de populaire perceptie niet de echte stad is, als dat zinvol is.

De rol van verlichting in het spel

Het verlichtingssysteem van het spel speelt een cruciale rol in het oproepen van stemmingen – hoe belangrijk denk je dat het is voor het eindproduct?

Het is absoluut van vitaal belang. Goede verlichting maakt het verschil; het is wat de ervaring samenbindt. We beschikken over een extreem goed verlichtings team dat samenwerkt om te pushen wat voorheen mogelijk was. Het is een enorme hoeveelheid werk en afstemming, bijeengehouden door uiterst optimale en slimme code met een laag van creatieve trucs erbovenop om ons de dingen te geven die niet mogelijk zouden moeten zijn.

Sam Houser vertelde ons ooit dat het recreëren van neonverlichting in Vice City een belangrijke doorbraak was tijdens de ontwikkeling. Waren er vergelijkbare momenten tijdens het maken van GTA IV en V?

Bij IV was dat toen de verlichting – en met name de realtime schaduwen – online kwamen. Dat was voor ons destijds een openbaring, nadat we jarenlang op de PS2 met statische verlichting hadden gewerkt. Plotseling voelde alles solide aan. Bij V was het soortgelijke: het verlichtingssysteem werd herzien en we beschikten over een systeem dat mooiere schaduwen over veel grotere afstanden kon tekenen. De eerste keer dat ik de schaduwen op grote afstand zag terwijl ik over de stad vloog, was een van die momenten – en toen het verlichtings [detailniveau] systeem samenkwam, leek onze wereld ’s nachts veel levendiger.

Vanuit jouw positie als artdirector, welk deel van het creëren van het spel vond je het leukst? Ik hou van het werken met leveldesign. Terwijl we de wereld lay-out en blokkeren, overwegen we gameplay en komen we met ideeën voor missies. Ik doe altijd mijn best om die ideeën door te drukken, maar ik denk dat het leukste deel van het project is wanneer we alles in de wereld beginnen te plaatsen. Zodra de locaties zijn geplaatst en de levelontwerpers alles samenbrengen en de cutscenes aansluiten, verandert het van een reeks losgekoppelde elementen in een spel. Het is op dat moment – zodra alles op zijn plaats is, tot op zekere hoogte – dat het werk daadwerkelijk begint. Het is dat laatste stuk waarin je de moeilijke beslissingen neemt, waar elementen die niet werken moeten worden aangepast en waar je kunt itereren. Het is uitdagend. Het kost veel tijd. Maar het is dat stuk dat het verschil maakt. Ik ben niet helemaal zeker of het het leukste is, maar het is zeker het meest belonende.